Anti-social media

A couple of months ago, I left Facebook. I grew tired of its pointlessness. Its impersonal sharing of personal moments, bored me to tears. Its perception of being in touch while actually being far away, and alone, didn’t do the trick for me. I do not have the desire to share my life with the world; I do not desire the fake impression of being popular because I get lots of likes on my semi-funny posts, or cute cat-videos. That filled the bucket for me, but the drop that made it overflow, was when it became known that through Facebook, at least one shady company had elections for sale. Cambridge Analytica was the scapegoat, but I do not believe that they are the only ones who did what they did. In this day and age there are very, very few things only one person, only one company, can do. Especially shady stuff. I don’t know who the others are. Their only way to stay profitable, is to remain secret.

As news comes out that Facebook has been hacked a couple of times, and millions upon millions of people’s details are up for grabs, I’m glad I left when I did. I wonder though, as Facebook never deletes anything, was my data a victim too? And, though Facebook has promised to get in contact with the people who were targeted, will they if my data is now out there? Probably not…

I did stay on Twitter, though. For fun – to have something to do while waiting for a train. I did have occasionally interesting discussions with people whom I disagreed with – and still disagree with, but their way of arguing with me has led me to respect them. They seem to stand in life the way I do: I have certain ideas about where I think the world should be headed, and I have certain ideas on how the world could get there… But I am very well aware that my ideas aren’t perfect; and I’m very well aware that I don’t know everything. Especially not how the future will turn out – even if we follow my ideas to the letter. And on that basis, it’s fun and interesting to discuss pretty much everything – provided the counterpart holds the same position about flawed ideas. That’s something we can talk about; arguments with people who don’t claim to know everything, and remain respectful, sharpen your views. And, as I said, makes the encounter one that leads to mutual respect – even though you continue to disagree.

I admit, I’ve also lost my cool a few times. Ones I stated that I thought Donald Trump wasn’t the sharpest tool in the shed, and got immediate verbal abuse thrown at me – so I threw some back, and then people complained that I was unwilling to talk. Another time someone stated that almost all of the bad things in the world were caused by white men, so we should have a racial bias against white men. Me, being a white man, pretended to think this was about me, in response to which someone asked ‘why do you apply this tweet to yourself’? And in an attempt to be racially incorrect, in order to show the other person a mirror, I used the N-word (in combination with a typical Dutch discussion about Black Pete, Saint Nick’s slave assistant over here, that people of colour apply to themselves too; a little side-note follows at the bottom). I probably shouldn’t have – the mirror effect didn’t arrive on the other end, that’s for sure. I don’t believe that becoming racially biased against white men is going to rid the world of racism. But perhaps I’m an idiot. For this misstep I was, quite forcefully told off – and rightfully so.

But that’s about it. The vast majority of my experiences on Twitter were summed up pretty good but James Patrick (@J_amesp), who said: “The screaming into the void, while being constantly proven right and simultaneously ignored, is just pointless.”. I’m of course not so sure about the ‘constantly being proven right’ bit, see above. But what I said was largely ignored. Occasionally one or two people responded. But in a digiverse of several million ‘souls’, that’s not much. And even the ones with a massive reach, rarely reach a million responses.

So here is why I’m leaving Twitter too – my last anti-social media account alive (except WhatsApp). It’s utter pointless to go on-line and scream at the top of your fingertips that the world is going to shit if people continue to be so biased against everyone with different views. This anti-social media is spurring on the polarization we’re seeing in society for it’s so easy to block out opposing views, to block out views you don’t like; and it’s so easy to find a few people who like what you say (even though it’s bullshit), which makes you feel strong and emboldened to continue shouting whatever non sense pops in your mind… Social Media is not the place to openly discuss new ideas (I strongly oppose the view of Dutch politician Thierry Baudet in this), for reasons stated above: you never have to respond to people who disagree with you. And as long as you’re not forced to counter critique on your views, it’s not an open discussion. It’s just screaming into the void hoping people will follow you. And that, my dear readers, is not just a waste of time, it’s a way for this world to go to shit.

There are only two people I’ve encountered on Twitter that I regret not talking to anymore. Just two. I highly enjoyed our discussions, even though with one of them we barely moved an inch closer together. But I highly respect the both of them – even though I’ve never met either, and perhaps I never will, as we live on opposite ends of the world. Given the chance, I would jump at it.

As for the rest of you, I’m giving you the ultimate block. I am leaving Twitter – it should be obvious to you why. I’m going to live among real people again.

P.S. I’m not re-reading this, forgive the typos.

P.P.S. As for the Saint Nick and Black Pete’s issue in The Netherlands, it’s basically this: when racism against black people was still completely normal (the 19th century), the Dutch invented a ‘tradition’ where Saint Nick and his black slave assistant would come to the country to bring presents to the kids. Pretty much like Santa, but on December 5th, and with black clown-looking suckers instead of elves. Anno 2018 this kind of racism is no longer normal and people of colour have a problem with Pete being black. They want him to be different colours. They present it as if that would solve racism in the country, and they seem to recognise themselves in the slave position of Black Pete. As my kids don’t care what colour Black Pete is, neither do I. For the rest I refrain from commenting on the topic.

Advertisements

Lidewij

Tags

, , , ,

Ik heb het lef niet om je aan te spreken, behalve om een bestelling te doen voor friet speciaal en een sinas. Maar eigenlijk wil ik iets anders zeggen. Iets liefs; iets dat je op een positieve manier raakt. Iets waardoor jij mij ziet staan, en niet een willekeurige andere kant. Want ik heb jou zien staan, en niet gewoon een anonieme frietverkoopster. Er zijn vier collegae van je aanwezig, maar alleen jou zal ik morgen nog herinneren.

Ik durf niet, omdat ik het imago van oude viezerik schuw; omdat je eruit ziet alsof je pas net in Amerika legaal en biertje kunt bestellen, terwijl mij al 20 jaar niet meer om mijn ID gevraagd wordt wanneer ik dat doe. Het interesseert me niet direct of de rest van de wereld mij verkeerd acht om het feit dat ik me aangetrokken voel tot vrouwen van begin twintig; ik maak me alleen maar druk om wat jij van me denkt. Ik wil je met niets dan respect behandelen; je verdient niets dan rechtschapenheid. En wat kan ik als klant tegen je zeggen, waardoor je mij niet gaat zien als een geriaat met een stijve? Want zo is het niet – oprecht niet. Als ik jouw leeftijd had, zou ik niet rusten tot je met me uitging. Nu zal ik slechts berusten.

Ik weet niets van je, behalve waar je werkt. En je naam, als de naam die op je borst gespeld zit klopt. Een borst waar dankzij het unisex poloshirt van je werkgever geen oordeel over te vellen is, maar waar ik niets dan perfectie bij fantaseer; zoals we allemaal het ongeziene met perfectie completeren. Perfectie die wel zichtbaar is in je gezicht, blanker dan de meeste in de zomer, omlijst door een ovaal van prachtig ravenzwart haar. Een gezicht waaruit twee donkere en vriendelijke ogen de wereld in kijken. Een gezicht met een lieflijk neusje en een mond die lief kan kozen, en die de tederste liefkozingen verdient.

In de tijd dat ik nog verliefd werd op romanpersonages, viel ik als een blok voor Thura. Haar heb ik altijd voorgesteld met jouw uiterlijk. Wellicht dat ik mij daarom tot jou voel aangetrokken. Thura, de krachtige burgerdochter in een matriarchale maatschappij een kroonprins waardig. Thura en Christian, zij die het land Thule redden. Ach, Lodewijk, zag je in mij maar een Felix. Lees je graag? Ik wel; het is een verrijkende bezigheid.

Terwijl jouw ranke handen mijn avondeten bij elkaar rapen, wordt je van de sokken gelopen door een collega met haast. Op dat moment zie ik een glimps van een lief karakter. Je vergeeft hem met een glimlach, en krijgt prompt een verontschuldiging terug. Op dat moment overweg ik dit alles op een briefje te schrijven en achter te laten. Jouw naam op de buitenkant zodat je het vindt, lang nadat ik vertrokken ben. Je verdient het om te weten dat je niet ongezien blijft; je bent opgemerkt en gewaardeerd. Dat wil ik je laten weten.

Zonder dat je weet dat het van mij komt, uiteraard. Want ik heb het lef niet om je aan te spreken.

12 december – alweer een staking

Tags

, ,

Geachte ministers Slob en Van Engelshoven, geachte Minister President Rutte,

Waar moet ik 12 december a.s. met mijn kind naar toe? Kan ik die afgeven bij het Ministerie van Onderwijs, zodat zij een dagje op hem passen? Het is immers jullie verantwoordelijkheid de leraren zodanig te betalen dat ze blijven werken. Ik betaal immers belasting – ik betaal jullie salaris – zodat jullie kunnen regelen dat mijn kind naar school kan… Jullie verzaken jullie taken hierin, waardoor jullie mij met een probleem opzadelen – een probleem waar ik jullie voor betaal om het op te lossen.

Zelf ben ik docent op het mbo, en vind dat ik – voor het werk dat ik verzet – prima betaald wordt, ook al zit ik nog onderaan de schalen. Toch steun ik de staking van de onderwijzers in het primair onderwijs van harte. Niet omdat ik denk dat ze meer betaald moeten krijgen voor de hoeveelheid werk die ze verzetten, maar omdat ik van mening ben dat Nederland – dat prat gaat op haar kenniseconomie – mee moet met de landen om zich heen. Wij moeten – als het even kan – harder groeien in ons onderwijs dan de rest van Europa. De kwaliteit moet omhoog.

Het verstandigste doel, vooralsnog, lijkt me om een lichtend voorbeeld te volgen. Het lijkt me onverstandig om als land opnieuw het wiel uit te vinden, ook al kan onze trots daar slecht tegen. Het Finse onderwijssysteem levert volwassenen af die beter geschikt zijn om te functioneren in de maatschappij (en dus op de arbeidsmarkt) dan vrijwel ieder ander onderwijssysteem in de wereld. Kortom, het lijkt mij dat we naar een Fins systeem toe moeten – en laten we dan gauw beginnen met het onderwijs voor het onderwijzend personeel.

In Finland heeft elke docent, vanaf de kleuterschool, minimaal een universitair Master’s diploma. Ze moeten dit zo goed hebben gedaan, dat ze toegang hebben tot een doctoraalprogramma. Daar moeten we naar toe; daar moeten we voor werken. Maar de eerste stap is daar geld voor vrijmaken. Als je in Nederland een universitair Master hebt, ben je wel gek om voor de kleuterklas te gaan staan. Niemand die je vertrouwt (je eigen werkgever niet eens, die wil dat je alles vast legt en registreert zodat je tot over je oren in de administratie zit), maar erger nog, niemand die je fatsoenlijk betaalt! Met een universitair Master, als je dan per se het onderwijs in wil, kun je eigenlijk alleen terecht op de middelbare scholen.

Laten we nou eens beginnen om geld vrij te maken, zodat de docenten in het primair onderwijs minder hoeven te werken; zodat zij op korte termijn tijd vrij hebben om zich bij te laten scholen. Zodat we een jaar of tien de tijd hebben om de opleidingen tot docent in kwaliteit op te schroeven, zodat een kleuterjuf een universitair Master heeft. Laten we zorgen dat tegen die tijd – op de langere termijn dus – er geld beschikbaar is zodat een baan als kleuterjuf financieel ook interessant is voor iemand die een universitair Master heeft.

Kortom: laten we onze kenniseconomie veilig stellen. Laten we ervoor zorgen dat de kennis die in ons land is, een voortrekkersrol houdt in de wereld – ook in de toekomst. Laten we daar vandaag mee beginnen, en de eerste stap is geld beschikbaar maken. Geld, voor opleidingen voor onze opleiders, en geld voor tijd om die opleidingen te volgen.

Doet u dat alstublieft. Dan hoef ik geen belasting te betalen terwijl mijn kind niet naar school kan. Dan hoef ik geen dag vrij te vragen omdat er verder niemand op mijn kind wil passen, want ik neem aan dat ik hem niet, dinsdag 12 december a.s., bij het Ministerie van Onderwijs kan laten.

Met vriendelijke groet,
Ben Trein

5 oktober 2017 – landelijke staking

Op 5 oktober 2017 staken de lagereschooldocenten in Nederland. De school waar mijn kinderen naar toe gaan heeft aangeboden met de lokale buitenschoolse opvang te communiceren zodat wij tegen betaling de kinderen daar kunnen stallen. Doe het niet. Ik zal uitleggen waarom.

Ik steun deze staking van ganser harte. Niet omdat ik per se vind dat docenten meer moeten verdienen. Nee, ik vind het van bijzonder groot belang dat wij als land fors investeren in onze scholing, en in die van de volgende generaties. Scholing, vanaf de eerste groep. Ons onderwijs ontwikkelt zich namelijk langzamer dan de andere landen nabij de top. Voor je het weet lopen we achter de feiten aan.

Finland – ja, altijd weer Finland – scoort zo goed, uiteindelijk, omdat er geld beschikbaar is. Geld om mensen met twee master-diploma’s voor de kleuterklas te zetten. In Finland zwermen grote bedrijven om de scholen heen in de hoop dat ze een docent weg kunnen peuteren, omdat die zulke speciale vaardigheden hebben. Bij ons probeert het rijk docenten uit bedrijven te peuteren omdat er te weinig docenten zijn. Wij moeten naar het Finse systeem toe; dat moet het doel zijn. Van kleutermeester tot docente voor VWO-6, iedereen zou uiteindelijk twee master-diploma’s moeten hebben. En daar moet eerst geld voor komen, dan pas kan het doel bereikt worden. Eerst de baan aantrekkelijk maken voor mensen die na het VWO nog 6 jaar gestudeerd hebben, dan pas eisen dat die er ook komen.

Ik steun deze staking van ganser harte, en roep op om massaal deel te nemen. Iedereen met kinderen op een basisschool zal die kinderen 5 oktober ergens onder moeten brengen. Betaal niet extra voor de buitenschoolse opvang; dat is alleen maar goed voor de economie, en dat zet geen extra druk op het rijk. Nee, in plaats daar van neem vrij. Vertel het management dat je niet kunt komen omdat er gestaakt wordt; dat je niet kunt komen omdat het onderwijs beter moet. Of neem de kinderen zonder waarschuwing mee naar je werk, en leg uit waarom ze die dag aanwezig zullen zijn: er wordt gestaakt, het onderwijs moet beter, en er is verder nergens waar de kinderen kunnen blijven. Vooral mensen met banen bij het rijk zouden dit moeten doen – zo zal er landelijk gevoeld worden dat niet alleen de docenten vechten voor een beter salaris, maar dat wij bereid zijn te vechten voor beter onderwijs.

Trump and Thaksin

In the West everything seems to happen a decade later than in Asia. Why don’t we learn from Asia’s mistakes?

Is it me, or does Trump’s ascension to the throne show scary similarities with Thaksin’s rise to power, way back when? I spot three C’s:

– Cronyism: Thaksin gave his relatives posts at ministries and in the police force. Trump gives his son in law an important advisory role.

– Conflict of interest: Thaksin gave his company to his driver. Trump gives his to his sons.

– Corruption: Thaksin allegedly came to power through massive vote buying, and… Well, let me not make a full list of Thaksin’s corruption charges; it would be too long. Trump has quite a list too. Think about the problems at Trump University, and about the fact that the Trump Foundation broke federal tax law.

The similarities don’t end there, and I fear that more similarities will show as time goes by… So a decade after Thailand learnt the hard way that a corrupt megalomaniac businessman isn’t the ideal leader of the country, the USA votes one in power. Interesting how that happens.

Which reminds me of two decades ago. In 1997, Asia suffered a massive credit crisis. The Japanese economy was rock bottom, and all of Asia followed. Also Thailand had a huge credit crisis, and some unfinished buildings from that time still stand. A decade later, in 2008, the West suffered the same fate. There are not that many unfinished megastructures here, but we had a credit crisis nonetheless.

The West seems to follow Asia by a decade. Isn’t that an unfamiliar idea? We no longer lead the world. Asia does (China does). Thailand now has a fairly benevolent military dictatorship (criticism possible). China has a planned economy – still. Japan I know little about, but seems to be doing well. South Korea has an impeached president (or prime minister?)… Which of these will America have adopted in a decade?

Jesus

Tags

, , , ,

Jesus has helped me heat my home.

I heat my home in a rather medieval way – with a wood-fire in a metal container. It’s a rather sophisticated metal container that heats the house more efficiently than just any random box. It even has a window through which you can see the fire consuming the wood. This has made for many a romantic evening, but that’s beside the point.

This morning, I attempted to make a fire. It’s December, which is the cold season where I live, so making a fire is part of my morning routine – complete with getting dressed and making breakfast, and consuming the latter.

For the first time in quite a while, the first attempt failed. The match ignited the newspaper in the stove, but somehow the subsequently lit cardboard box failed to ignite the wood I’d stacked on top of it. So, somewhat annoyed with myself, I tried a second time. I didn’t wait around to see what would happen. Mornings can be busy, you know. I went to do something else, planning to come back in a minute to add wood to the new fire.

A few minutes passed, and I went back to the stove, only to find a dark window – not the fire I expected. The window was so dark that I knew the whole thing to be filled with smoke. I muttered to myself:

“Jesus, still nothing?”

At that moment, something sparked inside and all the smoke went up in flames, before going out of the chimney. And that finally ignited the wood; so I put some more in. I’m now typing this in a comfortable room…

God is everywhere, and Jesus has helped me heat my home. Thank heavens; if I were so inclined, I’d be religious now. Unfortunately for the church, I do believe in coincidence. Do you?

North Dakota Access Pipeline

NoDAPL.jpg

Deze meme heb ik op Facebook en Twitter geplempt. Ik heb het zelf niet zo op memes, maar deze boodschap vond ik wel belangrijk. Het probleem met memes is dat ze zo suggestief zijn, zonder werkelijk substantieel iets te zeggen. Daarom hier wat achtergrondinformatie.

This post is in Dutch, as I’m trying to explain to the Dutch that the problem around NoDAPL isn’t just an American problem; it’s global.

North Dakota Access PipeLine of #NoDAPL

In het heel kort: anno 2016 vindt de Amerikaanse regering het nog steeds nodig om nieuwe oliepijpleidingen aan te leggen. Daar heb ik sowieso problemen mee, want waarom investeer je nu nog in een doodlopende industrietak? Investeer je geld in de toekomst! Olie is zó twintigste eeuw!

map.png

Bron: de Huffington Post

Maar goed, dat doen ze. Vervolgens plannen ze die pijp vlak langs een stad – Bismarck – waar 90% van de bevolking blank is. De mensen in de stad protesteren bij de regering, en vervolgens wordt de leiding gepland dwars door het Sioux territorium. In 1853 is dit territorium aan de Sioux van Standing Rock gegeven als privé bezit. De pijpleiding moet nu over een rivier heen, en dwars door een belangrijk archeologisch gebied. De rivier brengt drinkwater bij de Standing Rock Sioux, en aan miljoenen mensen stroomafwaarts. Nou hoeft dat geen probleem te zijn, als er de afgelopen jaren niet al honderden lekkages zijn geweest in de Dakota’s met andere pijpleidingen. Mensen vertrouwen het niet meer – terecht.
Dus zijn de Standing Rock Sioux gaan protesteren – zonder gehoor te krijgen. Pas toen ze massaal voor de bull-dozers gingen liggen (en staan) kwam er een reactie. Ga maar op Twitter zoeken naar #NoDAPL, en de meest geweldige foto’s van politiegeweld krijg je te zien. Mensen die vreedzaam protesteren tegen een oliepijpleiding over hun eigen in privé bezit land, worden met rubber kogels en groot machtsvertoon weggejaagd.
Het is overigens in de rechtbank bewezen dat het bedrijf dat de pijplijn aanlegt geen vergunning heeft gekregen om op het land van de Standing Rock Sioux te komen. Lees meer hier. Tresspassing heet zoiets in het Engels, en dat mag niet. Laat staan om iets te bouwen op grond waar die je niet bezit.
Uiteindelijke verantwoordelijke voor deze situatie is inderdaad de regering van de Verenigde Staten. Er is ondertussen een gerechtelijk bevel gekomen – zo heb ik begrepen – om opnieuw naar de pijpleiding te kijken. Dit is goed nieuws, maar in Amerika is groot geld nog altijd erg machtig. En als je denkt dat het echt slechts een Amerikaans probleem is, lees dan de meme nog eens – en de rest van deze post.

Wie betaalt, bepaalt

De infographic hier links (klik op de tekst van de bron, en je kunt een grotere variant vinden met meer Engelse uitleg) laat zien wie er allemaal geld stopt in de bedrijven die ruim 10 miljard dollar investeren in de aanleg van deze pijpleiding. En hieruit blijkt dat het niet exclusief een Amerikaans probleem is. Natuurlijk, uiteindelijk beslist de Amerikaanse regering dat hij er komt. Natuurlijk ligt de pijpleiding op Amerikaans grondgebied. Maar vergis je niet, er wordt ook Nederlands geld in geïnvesteerd. Ons geld wordt dus gebruikt om historisch belangrijke gronden van de Standing Rock Sioux te verwoesten. Ons geld wordt dus gebruikt om een oliepijpleiding door een rivier te leggen die van levensbelang is voor de Standing Rock Sioux. En wij kunnen aan onze banken het signaal afgeven dat wij van dit gedrag niet gediend zijn: ga weg bij deze twee banken. Laat ze niet langer je geld beheren! Als er massaal klanten weglopen, dan wordt het duidelijk dat wij respectvol om wensen te gaan met mensen – ook al wonen ze aan de andere kant van de planeet. Als er massaal klanten weglopen, dan wordt het duidelijk dat wij niet langer in fossiele brandstoffen willen investeren omdat het niet de energiebron van de toekomst is. Het is een doodlopend spoor. Mensen die na 2000 geboren zijn zullen het meemaken dat de olie op is. Waarom dan nu nog investeren in grote nieuwe pijpleidingen? Dat is toch gewoon dom.
Daarnaast is investeren in fossiele brandstoffen anno 2016 niet meer moreel aanvaardbaar. Het is al lang niet meer controversieel dat het verbranden van fossiele brandstoffen op termijn het leven van de mens op deze planeet onmogelijk maakt. Je kunt het toch niet aan je kinderen en kleinkinderen uitleggen, terwijl ze liggen te sterven door gebrek aan voedsel, (schoon) water en schone lucht, dat je wist dat dit zou gaan gebeuren, en je toch geld hebt gestoken in fossiele brandstoffen? Ga weg bij deze twee banken, en laat ze weten dat wij eisen dat er leven op aarde mogelijk is ná fossiele brandstoffen.

Welke banken dan?

Kijk dan even boven naar de meme. Allereerst: De ING. Deze investeert rechtstreeks $248.353.779 in de Dakota Access – het constructiebedrijf. ING betaalt mee aan deze onmenselijke behandeling met – uiteindelijk – ontmenselijking van de planeet als uitkomst.
Via twitter kan je een reactie van de bank vragen. Dit gaat het makkelijkste via @ING_News. Dan wordt je verwezen naar deze website, waar in principe op staat dat ‘wij ons goed hebben laten informeren, en opnieuw onderzoek laten doen of alles volgens de wet gebeurd. Als dat zo is, gaan wij er vrolijk mee door’. De vraag blijft alleen, naar welke wetgeving kijk je? Naar de Amerikaanse wetgeving, is natuurlijk geen slechte om naar te kijken aangezien het op Amerikaans grondgebied gebeurd. Maar zoals @C_Madijsen stelt, de huidige gang van zaken breekt tal van internationale verdragen, zoals de mensenrechten, UN Indigenous Rights, Treaty rights en het International Climate Agreement!
Dus mijn en uw boodschap aan het ING zou moeten zijn: trek het geld terug! Er wordt wellicht niet illegaal gehandeld volgens de Amerikaanse wetgeving, maar er wordt wel degelijk immoreel gehandeld, en in strijd met verschillende internationale verdragen. Is het geld de goede naam van de bank wel waard?

En dan is er de ABN AMRO. Die pakken het anders aan. Die investeren slechts $45 miljoen in Energy Equity Transfer, een dochter van Energy Transfer, het bedrijf dat de zaken regelt voor Dakota Access. Het gaat dus om heel weinig geld, al zijn er dagen dat ik het niet heb. ABN AMRO reageert ook netjes op Twitter, zonder naar een website te verwijzen.Wanneer ik hen vraag waarom ze in #NoDAPL investeren, dan zeggen zij:
“Dat doen wij niet, wij investeren alleen in Energy Equity Transfer.”
Ik: “Nee, maar ETE (en hun moederbedrijf) regelt wel alles voor Dakota Access.”
Zij: “Wij kijken naar elk bedrijf of zij voldoen aan ons duurzaamheidsbeleid. Als dat niet zo is, dan gaan wij met hen in gesprek.”
Ik: “Zijn jullie nu in gesprek met ETE?”
Zij: “Over die gesprekken gaan wij niks zeggen, dat is bedrijfsgeheim.”
Ik: “Ik vroeg niet wat er gezegd werd. Ik wil weten of het binnen jullie beleid past om zaken te regelen voor Dakota Access.”
Zij: “Wij investeren niet in Dakota Access.”
Ik: “Nee, maar wel in ETE. En die regelen van alles voor Dakota Access.”
Zij: “Wij kijken naar elk bedrijf of zij voldoen aan ons duurzaamheidsbeleid. Als dat niet zo is gaan wij met hen in gesprek.”
Ik: “En is betrokkenheid van ETE bij Dakota Access volgens jullie duurzaamheidsbeleid?”
Zij: “Als er aanleiding is om dit te denken zullen wij stappen ondernemen.”
En toen werd het zo circulair, dat ik er niks meer op kan zeggen. Ik heb betere dingen te doen.
Dus onze oproep aan ABN AMRO zou ook moeten zijn: trek het geld terug! Jullie investeren dan niet direct in Dakota Access, de bedrijven waar jullie mee zaken doen zijn er wel intensief bij betrokken. Doe het niet. Gooi je naam niet te grabbel. En belangrijker nog: zorg dat je je acties uit kunt leggen aan je kleinkinderen. Ook als zij sterven van de honger.

Ik ben al jaren geen klant meer bij ING, en nooit bij ABN AMRO geweest. Als ik dat wel was, zou ik nu per direct mijn rekening(en) stopzetten. En ik roep eenieder met een hart op om dit ook te doen. Laat de Sioux van Standing Rock nu niet stikken. Laat je eigen kinderen en kleinkinderen niet stikken! Investeer in een bank die investeert in de toekomst. Nieuwe technologieën hebben we hard nodig. Die investeringen zijn hard nodig. Boycot ING en ABN!

Ondertussen heb ik nog een website gevonden die hiertegen protesteert: Krapuul!

So screwed!

Tags

, , , ,

This is how I feel about the United States of America. I’m happy to be a foreigner so I don’t have the option of going to vote. But by Apollo, like I said after the election of Duterte in the Philippines, it’s a sad day when we find that the best candidates people can find to lead the country are those who are running for president in the USA (and still have a chance of winning).

Disclaimer – I’m no bipartisan

First, I have to admit, I am from one of those countries with many political parties, and having to choose between only two is completely alien to me. It also seems utterly unrealistic to me, because who could possibly think that there are only two ways to run a country? Surely there are many more, so why is there no stronger call in America to pluralize congress? The answer to this question eludes me.

Disclaimer – I’m from public richness

Secondly, I have to admit, I am from one of those countries where there’s quite a bit of public money going around. The effect of this is that we have relatively few really poor people, and also relatively few excessively rich people. Those who can’t fend for themselves due are kept alive by those who can; and it’s the government that organises this. This means fairly high taxes (52% for the top income bracket, 36% for the bottom income bracket, 21% VAT), but we get a well organised country in return for this.
As far as I get it, the USA is at the opposite end of the spectrum compared to The Netherlands: it’s a country of public poverty and individual richness. This baffles me, and it doesn’t compute how anyone who desires the country to be sustainable for the future would want to organise the country this way. Sure, keeping people poor makes them easy to control (poor people are easily scared, and if you scare them in just the right way, they want anything you want them to want). But this is as sustainable as a pre-French-revolution class society, and you’ll miss out on a enormous economic impulse if you give the large poor crowd a little more to spend. Decreasing the income-gap increases not only economic stability, but also lets a country tap into an enormous reserve of intelligent solutions for the problems the world is facing. But hey, for that you’d need education… If the USA (or many other countries by the way) were to increase their education budget (currently $56 billion) to the level of their military budget (currently $371 billion), the generation growing up now would surely be able to bring peace on earth. But that, surely, can’t be the plan.
By contrast, by the way, The Netherlands spends 7.9 billion Euro on it’s military, and 33.8 billion Euro on education; I think this is the way a country can truly help itself.

Disclaimer – I’m from a dwarf

Thirdly, I have to admit, I am from one of those tiny countries the size of Delaware. I therefore have no idea what it would be like to be politically engaged in a giant country like the USA. I have no idea how to provide the right situation for those living in Buford, Wyoming, and in down town Cheyenne at the same time – and then I haven’t talked about San Francisco or Miami. The lives of those people surely differs more than people living in Amsterdam or Saaxumhuizen. It’s a complex game I wouldn’t want to be burdened with, even if I were born in the USA. But there are a few things about government, I truly believe are universal: the government is responsible for security – real security, and not creating a false danger, the government is responsible for economic opportunity for all – and not only for those who already have money (to invest), the government is responsible for a good infrastructure – and not only in the rich neighbourhoods, but in the whole country equally, and the government is responsible for education for all – and the ideal there must be, equality. And in order to facilitate all that, the government should not tell people who can’t work (for whatever reason) to go f*ck themselves, but take care of them – give them some money so that they can eat, live, and educate themselves and their childern to increase their chances on new work. And oh, before I forget, the government should make sure that everyone can get the health-care they need; regardless of income.

More undecided voters!

So, having stated not only what I believe to be important in leading a country, but also that I’m aware that I probably don’t understand what’s going on, I would like to point out a few problems I see with the upcoming election. I realise this is not going to help anyone making a choice between the two lead characters – or perhaps no choice at all. If this posts creates one new undecided voter, my mission is accomplished.

Rich to broke in 8 years

Looking at the past, Mr. Clinton increased the public budget. The United States were relatively rich when he left office. This should in my humble opinion have led to increased spending on social security and education (above I’ve explained why this is good for the country as a whole). But thankfully for the rest of the world, Bush jr. took this budget and donated it to the military and tax-cuts. When he left office, the United States government was broke. I think I remember the government closed down for a few days without pay. Just to make ends meet. Why is this good for the rest of the world? Simply because a broke United States government is much less powerful than a financially viable United States government. Bush jr. – in all his wisdom – helped China rise in power and increase its global influence. He didn’t do so because he wanted to help China; he didn’t sponsor China, I believe. But if you help the most powerful country in the world slide down from the mountaintop, you indirectly help another country move up…
Now, it appears, the United States government is no longer bankrupt. It hasn’t regained much power from China, but you can only feel this when you are in Asia. In Europe, China’s might isn’t too tangible yet, and I’m sure it’s not in America either. However, if you see the changed stance of the Philippines government, you should realise that there’s no coincidence there. China rules Asia, China is gaining power quickly in Africa and even South America. Which in a way is worrisome, but that is something for a whole different blog post.

Moving into 1600 Pennsylvania Avenue

Now, it appears, the United States have two different candidates for president that seem to have any real chance to make it. At this point, I don’t think I need to introduce them; if you don’t know who they are, you have been living under a rock, and your rock will probably stay where it is no matter who moves into 1600 Pennsylvania Avenue. I’ve listened to a lot of things each candidate has said, and I’ve had a look at the candidates’ respective track-record in politics, and at either candidate’s website. I’ve come to the following conclusion:

Hillary

Hillary has a lengthy track-record in favour of unequality, often in favour of the bankers that back her (not really surprising, that one).
She’s said that she should become president because she’s a woman (and while I agree it would be good for equal rights for women, I do find this a bad argument; equally pointless as saying Trump should become president because he’s a man; call me post-feminist, but the gender of the person should be unimportant, and this argument is not in favour of Hillary alone, you might just as well vote Jill Stein).
And lastly, here website is chaotic. You would need a huge working memory to organise everything she wants for the country – topics are not clustered together, so to get a good overview is a heathen’s task (Dutch proverb). But what I did see is that she stands for everyone paying his/her fair share of taxes. She does state quite a few good plans on her website, to do with this extra cash, such as increased spending on education, better infrastructure, equality in health-care. But like I said, I don’t have the memory capacities to keep an overview when I sift through her checker-board website. That surely is my shortcoming.

Trump

Trump on the other hand has no track-record in politics. I’ve come across people who say they will never again vote for a career politician, so vote for Trump. I can’t find anything in favour of this argument (and neither did these people); I mean: you wouldn’t want an inexperienced linguist run a high profile law-firm, now would you? Why would you want someone in charge of a system who has no clue whatsoever how the system works? Especially one as important as your country?
As for what he’s said, I think he’s going to be just as entertaining as Bush jr. I mean, “It’s freezing and snowing in New York, we need global warming” is just as dumb as it gets, isn’t it? Well, already there’s a long list even before the election. Most of the other things he’s said are just emotion. He says what the people think their problems are, and what they fear, and tells them he will solve the problems. But not how. He says his opponents are evil, but not really why. He speaks as charismatically as Hitler did: while you listen it feels like a great speech, but when you read it back and think about his arguments and line of thought, it turns out to be nothing special. Hitler too, was immensely popular at some point. And no, I’m not saying Trump is Hitler (although he wants Muslims to decorate themselves like Hitler demanded the Jews did). Trump is not going to kill anyone, Trump is going to build a wall, and let Mexico pay for it. How he’s planning to get that done is anyone’s guess.
As for his website, it’s nice and tidy and to the point. Categorized in understandable segments. And what I get from it is that he wants tax cuts for everyone, and increased government spending on many – admittedly good – projects such as increased spending on education and child-care. In other words, he’s going to run the government the way he did his bankrupt companies – into the financial ground.

Hillary for Status Quo, Trump for China

So here’s the choice the American voters have to make: Hillary – for the status quo, where the banks are in charge, the bankers are the royalty who can do whatever they please, and the poor people are fucked beyond anything you’d wish on your worst enemy. Trump – for a powerful China (due to a bankrupt government, reasons explained above), where the banks are in charge, the bankers are the royalty who can do whatever they please, and the poor people are fucked beyond anything you’d wish on your worst enemy.

That’s not really a choice is it: unless you’re a top banker, you’re fucked. Unless perhaps you look into the alternatives, but I’ve not looked into them. I can’t vote anyway, so why bother.

Emotion

One last not I want to make… I’m not a very emotional person. I truly believe we should strive to keep emotion out of the government. The government should be run by facts. What do the facts show us, and how should we react to that? How I feel about that should have no place in government.
However, I do understand that rational argument is not going to sway anyone. It’s boring as hell, and emotion is not. So if you feel that I’m boring as can be, then my article is reflecting how I feel about government: it’s factual. Only in the last few paragraphs have I tried to enter some emotion, but it’s not very well done.
I call on all of you: leave emotion at home, for your friends, kids, and especially your spouse. Just let the facts speak for themselves when you decide on who should be president of the USA.

Vrachtwagens, bussen en ligfietsen

I apologize to my non-Dutch reading audience, but this post’s target audience is Dutch drivers (of buses and trucks) and riders (of recumbent bikes).

Bij deze meld ik jullie chauffeurs vriendelijk dat ik mij uitermate bewust ben van het feit dat ligfietsen voor jullie een vreselijke uitvinding zijn: wij ligfietsers (ja, ik rijd er ook één) zijn voor jullie niet te zien. Ik wil jullie dan ook graag deelgenoot maken van mijn houding op de fiets. En niet de fysieke houding, maar mijn houding aangaande gedrag op de weg. Ik schrijf in deze alleen voor mezelf, maar ik roep andere ligfietsers op dit voorbeeld te volgen – voor onze eigen veiligheid, de gemoedsrust van de chauffeurs, en de verkeersveiligheid in het algemeen.

  1. De weg is van ons allemaal – we delen de naar gelang we ruimte nodig hebben.
  2. Ik ben – vooral van achteren en van opzij – onmogelijk om te zien voor een chauffeur, vooral van bussen en vrachtwagen.
  3. Als ik platgereden wordt heeft de chauffeur een trauma, maar ik geen leven meer; ik ben van mening dat ik daarin altijd het kortste eind van de stok heb.

Deze drie overwegingen leiden tot de volgende praktische situatie – wat mij betreft:

Als ik op een (smalle) weg een vrachtauto als tegen- of meeligger heb, rijd ik zo dicht mogelijk op de kant. Ik ga er vanuit dat ik als tegen- of meeligger en wel zichtbaar ben; in dit geval kom ik ten opzichte van de vrachtwagen of bus recht van voren. Door strak langs de kant te rijden, laat ik zo veel mogelijk ruimte voor de ander, en ik hoop dat deze dat ook voor mij doet.

Als ik van achteren op een vrachtwagen (of bus) toe rijd, die om welke reden dan ook langzamer rijdt dan ik, dan ben ik allerminst agressief. Gelukkig zijn de meeste chauffeurs heel duidelijk over wat ze gaan doen. Gaat de wagen stoppen, dan ga ik er voorbij. Gaat de wagen de weg op, dan blijf ik meestal heel bewust in de dode hoek achter de wagen – de chauffeur kan mij zo niet zien, en hoeft dan ook geen rekening met mij te houden. Ik doe mijn best dat hij kan rijden alsof ik niet ook op de weg was. Ik zorg zelf dat er altijd een uitweg is; ik zal mezelf nooit klemrijden tussen de meeligger en een tegenligger.

Als ik van opzij kom, zelfs als ik voorrang heb, dan maak ik pas gebruik van die voorrang wanneer ik oogcontact heb gehad met de chauffeur; alleen dan weet ik dat hij mij gezien heeft, en dat hij mij voorrang gaat verlenen. Lukt het niet de chauffeur te zien, ziet hij mij ook niet, en krijg ik geen voorrang – en maak ik daar ook geen gebruik van. Ditzelfde geldt op rotondes. Eigenlijk heb ik daar voorrang op, maar ik laat chauffeurs bijna altijd voor gaan – behalve als zij al gestopt zijn om mij voor te laten gaan. Als zij al op de rotonde zijn, en ik kom aanfietsen, gebaar ik groots dat zij door mogen rijden (groots, als met grote handgebaren, niet als groothartig – dat laatste is niet aan mij om te beoordelen).

Vanmorgen nog, kwam er een vrachtwagen uit een laad/los parkeerplaats bij een bejaardentehuis van links. Ik wam dus van zijn rechts. Hij had mij niet gezien, en ik had heel boos roepend hem de stuipen op het lijf kunnen jagen om 30 seconden eerder op mijn bestemming te komen – en wettelijk had ik nog gelijk gehad ook. Maar ik zie daar het nut niet van in. Ik zag dat de chauffeur mij niet gezien had – ten eerste zag ik de chauffeur niet door het zijraam, en ten tweede ging hij rijden terwijl ik eraan kwam. Het is mogelijk dat hij mij even in zijn spiegel gezien heeft – dat weet ik niet. Maar vervolgens ging ik midden achter hem rijden. Om niet tegen hem aan te rijden moest ik in de remmen. Dit vind ik een minder groot probleem dan boos worden – of iemand de stuipen op het lijf jagen. Het duurde niet lang of de vrachtwagen had meer gang dan ikzelf, en zonder dat de chauffeur mij verder gezien heeft vervolgden wij beiden onze weg.

Ik krijg als ligfietser wel eens het verwijt dat ik een gevaarlijke fiets heb – ik word niet gezien. Ik antwoord daarop dat ik – met de hierboven beschreven houding – 60.000 kilometer heb gefietst zonder ooit echt in een gevaarlijke situatie te zijn beland (waarvan 40.000 kilometer buiten Nederland). Zichtbaarheid is belangrijk voor mij – mijn verlichting is dan ook overdreven goed. Maar als je je op je ligfiets defensief opstelt, dan word je niet platgereden, ook niet door vrachtwagens die je niet gezien hebben. Het gaat er namelijk vooral om dat ik de vrachtwagens zie – dan kan ik voorkomen dat ze tegen me aan rijden. Altijd.

Words

Tags

,

​Lovely…  I just saw a young woman with a hairstyle that seems to have gone out of fashion in the Netherlands: she had a proper pony-tail. One where the hair sprouts out of the back of the head to gracefully bend down like – well – a pony’s tail; leaving a gap between the head and the tail as an excitedly galloping horse.

It made her look cute – or perhaps she was cute no matter her hairstyle, I won’t judge. But it most certainly did not make her look like a horse’s ass.