, , , , , ,


Chinese proverb

I am a spider. I kill flies. Something about my feromones makes them swarm to me. But remember: I’m a dangerous solitary creature. No matter how much you think you’ve got me eating out of the palm of your hand, I will always walk alone.

And in China, my fly wasn’t even attractive. Which is strange, really. Since the single-child policy, more boys stay alive than girls. These kids have become adults, and the women don’t need to try hard to get a man; there’s a surpuls of the latter. And still I came across quite a few really cute girls. But the girl I hooked up with, wasn’t .

Her English was good though. I could really communicate with her, and despite the cultural difference, our connection was the beginning of a relationship of another nature than just physical desire. She had standard straight black hair. A face that looked like she was born into a wall – forehead, cheekbones and the tip of her nose were all equally protruded; her face was as flat as the rest. Her nipples were larger than her breasts (especially after certain stimulation). She had no arse to speak of, and two fairly short legs.

And yes, after a week of good conversation we went back to her place and we saw eachother naked. I realised quickly that it was good that I had shaved, otherwise my pubes may very well have twined with her bush like velcro. But as we connected on a different level, or so I thought, I penetrated her anyway and was pleasantly surprised by the amount of moisture. She moaned and did the right things to orgasm just before I did.

The evenings with tea continued, and so did the weekly sex encounters. It wasn’t long before I realised she was dirt poor, so I started paying for her. Rent, a new phone, electricity bills, and often even for food. On the occasions that I brought her a warm meal, she’d reward me with sex in a different orrifice than her vagina. A blowjob, usually, for which she swallowed my cum, but didn’t get close to deepthroat. Anal happened twice, but as it clearly hurt her, I never asked for that again. I thought she was innocent.

But as it turns out, flies don’t circle uncracked eggs. Nearly sex months into our relationship, I accidentally saw her giving money to a Chinese man, my age. He wasn’t her father, surely. Not her brother; we were in China! I had to know more, but I decided not to confront her yet. I took a few days leave from the job I’d taken, gave her some extra money. Why? “No reason, honey, do something nice with it.” And I followed her. This time she took the money to a different man, also not her father’s age. This was getting weird. So I confronted her in my way.

After the next time I gave her money, I bumped into her, to catch her red handed. She had no explanation but tears. So I asked the man, who replied at length in Cantonese – I didn’t catch a word of it.

With pain in my heart, I realised I’d been played. I was her atm – and all the rest was her job. So I decided to call it quits, and show her what a hungry spider does.

I was pissed. Not just at myself for falling for this trick. But also at her for selling me bull shit. So I made her suffer. I bought a nail gun, and stuck her to the table. I superglued and ducktaped her mouth shut before I put more nails in her body, one every minute, until she stopped moving. Then I left the mess for someone else to find. Hopefully the men who no longer got any money from her. If it were them, it would buy me time to flee the country.

I managed. And not until I got to Luang Prabang did I get myself another fly tattoo. And for now, I was done with flies. It would take a few years for me to be available again; and I’ll leave you in suspense to find out if that was a fly…

I’d now really become a spider. No emotional attachment ever again. Solitary life is best. I’d show the world how long I could do without feeding. But when I get hungry: brace yourself. I’m now without remorse. I’m dangerous. Run when you spot my tattoos.



, , , , , ,

ஈக்கள் ஒரு புதிய தொட்டியில் திரண்டு வருவதில்லை.

Tamil proverb

I am a spider, and I am dangerous. Yet, for some reason, flies appear in my life. Usually I only have to make a minor effort squashing them.

Once I even had a fly come to at me, and at first I let her go. I had just come off a twenty hour flight – well, with a six hour lay-over in some Arabian desert where even the flies hide in tents. The only thing I wanted was a bed. But first I had to eat and shower. I had flown a long way towards the equator and was once again in a very warm and humid nation. Being in the middle of the ocean didn’t help of course.

Fresh off the cool plane, ten minutes outside made me hot and sweaty in an unappreciative way. Believe me, in the right circumstances, being hot and sweaty is a state I’d aim for instead of avoid. By the time I landed in Colombo I was old and experienced enough to say that I enjoyed getting hot, sweaty and naked with someone.

But not just yet. The waitress in the hotel-restaurant I’d picked, tried to get my attention straight away. She was cute. Chestnut skin, long black hair reaching all the way down her perfectly arched back to where her buttocks were hiding under her white wide but slightly too short skirt. She served me bending over the table, allowing me a good look onto her small and firm breasts – not kept in place by a bra. At the time I had no idea how culturally inappropriate this was; at the time I was even too tired to act upon the hint. I appreciated the view of her dark nipples rubbing her hotel-supplied T-shirt, sure. But I first went to bed.

The next morning she was wearing a plain, bright blue dress. It closed tightly around her neck, fit neatly across her shoulders and female curves to leave no room for doubt about her beauty. From her hips down, the dress widened to fall loosely around her bare legs, carried by simple black pumps. The simplicity of her attire made her more attractive; I remember thinking that with a dress like this, she needn’t take anything off to straddle naked me.

Together with my breakfast, she slipped me a note, saying that she would have time to show me the sights between 11:00 and 17:00. While I was aware that only mad dogs and Englishmen go out in the mid-day sun, in this part of the world, I replied simply with ‘please’.

It was 11:05 when she knocked on my room door, took my hand and was so forward to kiss me. I knew then that I was no longer a new pot. A fly came swarming on its own!

So the first sight I saw was her naked body, which felt as good as it was beautiful. She then showed me all corners of the bed, and between wet and juicy orgasms we even landed on the hart tiled floor. As far as my experience went, it was an oddly boring session, as there were no hands or mouths involved in pre-coital stimulation. She still quivered like a feather in a spring breeze at least three times while she reached for the stars.

Yeah, the sex was alright. Seeing the sights around town was less than alright. Not because of the sights. They were exotic enough. And I soon figured out I caught one of the prettier flies in the city. And she knew it; and she demanded maintenance. And, on top of that, she started telling total strangers we were engaged, even though I still had trouble pronouncing her name. I got sick of it, so I pushed her in front of a speeding bus.

There was a sickening thud as her head exploded on the windshield, and with the smell of burning rubber from screaming tyres around me, I got in a cab in the opposite direction. I asked to be taken to a tattoo shop. I’m sure by now, you know why.

For I am a spider, and I kill flies. Some last less than a day, some a little longer, and I’m not even always on the hunt. But if you find me talking to you: run. If you don’t, sooner or later you’ll be a fly tattooed on my shoulder – the shoulder away from my red-back spider.



, , , , , ,

Anlayana sivri sinek saz anlamayana davul zurna az.

Turkisch proverb

I am a spider. I have killed quite a few flies without casting a web. You see, I’m dangerously aggressive, I usually don’t need any intricate representations to get what I want. Therefore: when I talk to you, run, and you may live.

There was this one time, I found myself in Ankara. And yes, after my African stint, I did explore this country quite extensively. I’ve seen Doğubeyazıt, I’d seen İzmir, but nowhere did I encounter the kind of girls I saw in Ankara, and one in particular.

The first time I saw her, she was in a school uniform. White blouse, chequered skirt a few inches above the knee, black leather boots an inch below the knees, raven black wavy hair halfway down her back, bright red lips and runny mascara.

I asked her what was wrong, and she told me her boyfriend had left her after a couple of wild nights. To be sure – the school uniform worried me – I had to ask her age. I was an adult by then, and didn’t want to end up a paedophile in a Turkish dungeon. Eighteen – she was still in school because she had paid more attention to boys than to grades. So I thought I was going to be the rebound boy once again. Her appearance had most certainly given that desire.

We talked for a long time, and even though I tried to buzz like a fly – and she got my message about emotional connection and the need for understanding, I may as well have been screaming my desire through a clarion. She didn’t bite.

She said I was a wise man for my age, kissed me on the cheek and went into her home. I was already going in after her, when she shut the door in my face. I knew then I had to cast a web to catch this fly.

I did. I sweet-talked, presented and flattered her for two days before I first touched her naked body. No, she wasn’t naked; for some reason she insisted on wearing socks.

It didn’t matter. I was only the second man to be with her, so I first kissed her passionately, while I hugged and caressed her ever so gently. I let my hands go through her perfectly groomed shiny hair, I explored her back and gained the first delighted moan when I held her firm buttocks in my hands, my little finger slowly moving towards what matters.

That was the moment I unlocked my tongue from hers and started to move my mouth down her front. I kissed her breasts, nibbled on her nipples until they appeared hard as nails but remained warm and pleasurable to the touch. As I moved my mouth further down, she laid herself on the bed and my hands continued to stimulate her breasts. She was in the right place by then – it wasn’t long till her entire body tensed, and she dug her nails in my back, enjoying her first real orgasm; the first one, she told me, that she hadn’t brought upon herself.

As she drew blood from my back, though, I was done. I knew I’d fucked up, because now there was dna-evidence under her nails. This realisation instantly made my dick go limp.

As she laid there, post-climactic, I quickly gathered my wits. There now was only one way out. This was her home; her parents weren’t there. So I picked up her boot from the floor. The four inch heel had to do. With as much force as I could, I slammed the heel in her eye till it wouldn’t go any furhter. The pain surprised her. She screamed but then I took the heel oud, and tried the other eye. With both eyes gone, and most certainly a puncture in her brain, she quickly stopped moving. Blood was everywhere, and my skin was still under her nails. I then ransacked the place and found some flammable liquid. I doused her body in it, soaked her fingers in it, lit a match and dropped it. This would have to be enough.

As I left the building out the back, I herd someone get in through the front. I had to leave; not just the house, or this city, but also the country. I headed to the bus station, and was lucky enough to find a bus headed for Jerevan only an hour later. It was there that I got my next fly tattoo. I realised I’d have to be more careful, next time.

So there you have it; I am a spider, and I am dangerous. I’m learning quickly how to be more efficient – which means I’ll try to avoid casting a web because it quickly becomes a mess when I do.



, , , , , ,

Nzi hufuata asali

Swahili proverb

I am a spider, and you are not. You are a fly. I am a solitary creature. If you see me, stay in the crowd. If I talk to you, run, or before you know it, you’re part of the swarm on my shoulder.

Let me tell you about flies.

Having read about the first fly I swatted, you probably understand that not long after I found myself on a plane – off to Africa. The plane had a clear goal, but I didn’t have a particular destination in mind. I had to leave, but didn’t care where to. Next to me, in seat 79E in a KLM-747 (I was on the aisle), was a sweet looking African girl bawling her eyes out.

I offered her a napkin and a conversation. Not because I suddenly cared about someone else, but the sobbing sounds bugged me. Strangling her would have solved that problem too, but getting away with murder on an intercontinental flight – well, I wasn’t experienced enough for that yet. As it turns out, she’d been in my country for two months to meet the on line love of her life. He happened to be married and his wife was into threesomes. She first tried to go along with it, tried to become his favourite, and ended up with the short end of the bargain – sobs on a plane. Next to me.

I gave her a shoulder to cry on. I showed her I understood her pain. By the time we hit the ground of her home country, she fell into my arms like an insatiable love doll.

She showed me the local more or less famous churches, she showed me some colonial buildings, she showed me some ancient and modern tourist traps, but mostly she showed me beds like a fly drawn to honey. Nothing helps you forget an old love like a new fling, so she flung herself at me with a ferocity that surprised me. However, cracks in this horny picture started showing when I started feeling like her pet. She once even said that she believed the only thing necessary to keep a man tied to a woman, was a regular milking; like a cow.

Don’t get me wrong. The sex was amazing. She had a cute face, with a lovely smile. Eyes so dark they were pools to swim in. She kept her hair short, as she hated tending to long frizzy hair. She had fairly large breasts, and – as far as I was experienced – rather wide hips, but that didn’t hamper any orgasms. Not hers, nor mine, and she was into anal. She was my first, doing that with; and boy was that tight! Mind you, this was only the second girl I’d ever been with. It was overwhelming. I was almost starting to think that going at it for hours on end at least six times a week was normal.

No, it wasn’t always hours on end. There were quickies too. I remember a library toilet visit blowjob. I remember her silently orgasming on a sleeper train. I even remember her going commando in a cab, sitting on my lap; you can imagine what happened next.

And then she dropped the L-word; and I knew it was time to swat this fly. It wasn’t easy. I needed to get out clean, and too many people and places had seen us together. So I took her somewhere new. We drove to the north-west for a couple of hours, where I knew there were some interesting nature walks. She always said she’d wanted to go, so I took her there. This area had some steep cliffs, and a plateau on the edge. We walked along the plateau, to the rim. Once alone, close to the edge, she went down and started to unbutton my fly – I guess she thought her cow needed milking. But I am no cow, I am a spider. So instead of letting her blow me dry, I put my knee up, which made her lose her balance.

I don’t even remember her scream. Or the look of surprise on her face. I never saw her body hit the rocks below. I turned around, buttoned up my fly and walked down the path we’d come, free as a raging bull. It wasn’t long before I found a tattoo artist to add a fly to my shoulder way from the spider, and further to the north-west, I caught a plane north; no, not back to my home country, but I had to get out quickly, so I took the first flight out of there.

As you know, I’m a spider. I’m a solitary creature. And the flies on my shoulder are a reminder of the ones I swatted. There’s a whole bunch of them now. Fear me. You may be next.



, , , , , , ,

“Zeg wat heb je mooie ogen”
Zei de spin tegen de vlieg.
“Ik heb nog nooit een vrouw bedrogen
Denk ook nu niet dat ik lieg.”

Johnny & Jones

I am a spider. My real name starts with the same letter as the shoulder I have this red-back tattoo on. I am a solitary creature and I am dangerous. If you’re a girl, and I talk to you: run.

Why? Because I don’t care. I’m real good at pretending that I do, though.

‘Say, what pretty eyes you have, said the spider to the fly; I’ve never cheated on a woman; I’m quite confident, I’m not lying now.’ There’s some truth in that. At least there was when I said the cheating bit to the first women I ever dated.

We were young and reckless. Screw the world, fuck responsibility. She was fourteen, I was a few years older, yet greener than her.

It started in the spring; the time of year when hormones start racing. She was pretty and came on to me. I, the solitary creature I already was, had no idea what to do, but reciprocated by instinct.

It wasn’t long before we kissed. We started spending time together and even though her mind had a few short circuits, I told myself I was enjoying the attention. She would come over announced and unannounced. She would drop off little love notes in my mailbox (this was the time before the internet; I’m an old man now). She even bought me chocolate, once. Little did I know that that was a hint; I should’ve bought her chocolates. I told you, I was green as grass at the time.

But things didn’t go wrong there. I did take her out, and paid for a movie, a concert, I even pretended to be sophisticated and took her to the theatre. Ballet, it was; she enjoyed it. I got lucky – it was amazing. At least, that’s what I thought for the full three minutes. She had by then turned fifteen and turned out not to be a virgin, so she was less impressed. But she was willing to teach me.

That was strange for me. While some boys get ideas from porn (pornhub wasn’t around at the time, but you get the idea), and others figure it out as they go along (or don’t), and some learn from talking to peers or older partners, I was told how to please a woman by a fifteen year old girl. She taught me how to use my fingers, how to use my tongue, and even practised with me till I lasted long enough for her to orgasm while I was in her – only then, she said, was it my turn to cum.

Don’t call the police on me just yet. I’m not a paedophile; I wasn’t an adult at the time, and fifteen year olds usually don’t appeal to me. No, I told you, I am a spider. At present, I kill flies, not children.

So there I was, having brought her to the summit a few times, thinking I knew what ever woman wants in bed. And I wanted my life back. I’d seen everything of her shell and there was little more to her than the pretty shell. I tried to break up with her.

She didn’t take it well. I’d taken her to a quiet place in the back of a wood just outside the place I lived. I told her I was done… and then she pulled out a knife, and tried to stab me. I asked her who knew she was here with me. “Nobody,” she said honestly. So I grabbed her hand, took the knife and slit her throat.

I told you I was inexperienced at the time. Her blood was all over me, and she gurgled for what seemed like an eternity before the blood stopped flowing.

In this wood there is a tiny knoll. You can still see it today, if you know where to look. It’s in the wood, but away from the paths. Most people who get in this wood, don’t notice it at all. I knew of its existence, as I’d grown up in this area, and had ventured off the beaten tracks more than a few times. In the north side of this knoll I dug a hole. It took some time as I hadn’t planned for this, believe me! Had I planned, I would’ve taken a spade with me.

Once the hole was big and deep, I put her and my bloody clothes in, and closed it up. It was a strange and liberating experience, carrying a cold corpse through the woods for the first time. It’s almost like losing your virginity; you’ll never forget it.

By the time I was done, it was dark. I sneaked home, showered, burnt the rest of my clothes, and went to bed. The next morning, I got my second tattoo. It’s a tattoo of a fly; it ’s on the shoulder the spider will never reach, because I’ll never touch her again.

So now you know: when you meet me, and see the red-back on one shoulder and a whole lot of flies on the other: run. The flies I caught, didn’t.


Wat moet ik?
Wat moet ik nu?
Wat mag ik dan?
Wat wil ik toch?
Wie ben ik wel?

Hoe kan ik zo mezelf zijn?
         Ik voel muziek.
         Ik zie geborgenheid.
         Ik hoor geen repliek.
Hoe doe ik mezelf geen pijn?

Waarom is het zo moeilijk mezelf te zijn?
         Ik proef geen dilettantisme.
         Ik zie slechts verlegenheid.
         Ik ruik naar individualisme.
Waarom is het zo’n zwaar leven met mijn pijn?

Welke weg leidt naar mezelf?
         Ik hoor de liefde niet.
         Ik zie geen genegenheid.
         Ik spreek het verlangen niet.
Welke weg ga ik nu zelf?

Waar kan ik heen en mezelf zijn?
         Ik ruik de excursie.
         Ik zie de vrijheid.
         Ik proef de distantie.
Waar kan ik heen zonder mijn pijn?

Wanneer mag ik vrijelijk mezelf zijn?
         Ik hoor de toekomst.
         Ik zie de tegenwoordigheid.
         Ik voel mijn afkomst.
Wanneer kan ik leven met deze pijn?

Wat moet ik?
Wat moet ik nu?
Wat moet ik straks?
Wat mag ik later?
Ik wil bergen geborgenheid;
en haar.

Anti-social media

A couple of months ago, I left Facebook. I grew tired of its pointlessness. Its impersonal sharing of personal moments, bored me to tears. Its perception of being in touch while actually being far away, and alone, didn’t do the trick for me. I do not have the desire to share my life with the world; I do not desire the fake impression of being popular because I get lots of likes on my semi-funny posts, or cute cat-videos. That filled the bucket for me, but the drop that made it overflow, was when it became known that through Facebook, at least one shady company had elections for sale. Cambridge Analytica was the scapegoat, but I do not believe that they are the only ones who did what they did. In this day and age there are very, very few things only one person, only one company, can do. Especially shady stuff. I don’t know who the others are. Their only way to stay profitable, is to remain secret.

As news comes out that Facebook has been hacked a couple of times, and millions upon millions of people’s details are up for grabs, I’m glad I left when I did. I wonder though, as Facebook never deletes anything, was my data a victim too? And, though Facebook has promised to get in contact with the people who were targeted, will they if my data is now out there? Probably not…

I did stay on Twitter, though. For fun – to have something to do while waiting for a train. I did have occasionally interesting discussions with people whom I disagreed with – and still disagree with, but their way of arguing with me has led me to respect them. They seem to stand in life the way I do: I have certain ideas about where I think the world should be headed, and I have certain ideas on how the world could get there… But I am very well aware that my ideas aren’t perfect; and I’m very well aware that I don’t know everything. Especially not how the future will turn out – even if we follow my ideas to the letter. And on that basis, it’s fun and interesting to discuss pretty much everything – provided the counterpart holds the same position about flawed ideas. That’s something we can talk about; arguments with people who don’t claim to know everything, and remain respectful, sharpen your views. And, as I said, makes the encounter one that leads to mutual respect – even though you continue to disagree.

I admit, I’ve also lost my cool a few times. Ones I stated that I thought Donald Trump wasn’t the sharpest tool in the shed, and got immediate verbal abuse thrown at me – so I threw some back, and then people complained that I was unwilling to talk. Another time someone stated that almost all of the bad things in the world were caused by white men, so we should have a racial bias against white men. Me, being a white man, pretended to think this was about me, in response to which someone asked ‘why do you apply this tweet to yourself’? And in an attempt to be racially incorrect, in order to show the other person a mirror, I used the N-word (in combination with a typical Dutch discussion about Black Pete, Saint Nick’s slave assistant over here, that people of colour apply to themselves too; a little side-note follows at the bottom). I probably shouldn’t have – the mirror effect didn’t arrive on the other end, that’s for sure. I don’t believe that becoming racially biased against white men is going to rid the world of racism. But perhaps I’m an idiot. For this misstep I was, quite forcefully told off – and rightfully so.

But that’s about it. The vast majority of my experiences on Twitter were summed up pretty good but James Patrick (@J_amesp), who said: “The screaming into the void, while being constantly proven right and simultaneously ignored, is just pointless.”. I’m of course not so sure about the ‘constantly being proven right’ bit, see above. But what I said was largely ignored. Occasionally one or two people responded. But in a digiverse of several million ‘souls’, that’s not much. And even the ones with a massive reach, rarely reach a million responses.

So here is why I’m leaving Twitter too – my last anti-social media account alive (except WhatsApp). It’s utter pointless to go on-line and scream at the top of your fingertips that the world is going to shit if people continue to be so biased against everyone with different views. This anti-social media is spurring on the polarization we’re seeing in society for it’s so easy to block out opposing views, to block out views you don’t like; and it’s so easy to find a few people who like what you say (even though it’s bullshit), which makes you feel strong and emboldened to continue shouting whatever non sense pops in your mind… Social Media is not the place to openly discuss new ideas (I strongly oppose the view of Dutch politician Thierry Baudet in this), for reasons stated above: you never have to respond to people who disagree with you. And as long as you’re not forced to counter critique on your views, it’s not an open discussion. It’s just screaming into the void hoping people will follow you. And that, my dear readers, is not just a waste of time, it’s a way for this world to go to shit.

There are only two people I’ve encountered on Twitter that I regret not talking to anymore. Just two. I highly enjoyed our discussions, even though with one of them we barely moved an inch closer together. But I highly respect the both of them – even though I’ve never met either, and perhaps I never will, as we live on opposite ends of the world. Given the chance, I would jump at it.

As for the rest of you, I’m giving you the ultimate block. I am leaving Twitter – it should be obvious to you why. I’m going to live among real people again.

P.S. I’m not re-reading this, forgive the typos.

P.P.S. As for the Saint Nick and Black Pete’s issue in The Netherlands, it’s basically this: when racism against black people was still completely normal (the 19th century), the Dutch invented a ‘tradition’ where Saint Nick and his black slave assistant would come to the country to bring presents to the kids. Pretty much like Santa, but on December 5th, and with black clown-looking suckers instead of elves. Anno 2018 this kind of racism is no longer normal and people of colour have a problem with Pete being black. They want him to be different colours. They present it as if that would solve racism in the country, and they seem to recognise themselves in the slave position of Black Pete. As my kids don’t care what colour Black Pete is, neither do I. For the rest I refrain from commenting on the topic.



, , , ,

Ik heb het lef niet om je aan te spreken, behalve om een bestelling te doen voor friet speciaal en een sinas. Maar eigenlijk wil ik iets anders zeggen. Iets liefs; iets dat je op een positieve manier raakt. Iets waardoor jij mij ziet staan, en niet een willekeurige andere kant. Want ik heb jou zien staan, en niet gewoon een anonieme frietverkoopster. Er zijn vier collegae van je aanwezig, maar alleen jou zal ik morgen nog herinneren.

Ik durf niet, omdat ik het imago van oude viezerik schuw; omdat je eruit ziet alsof je pas net in Amerika legaal en biertje kunt bestellen, terwijl mij al 20 jaar niet meer om mijn ID gevraagd wordt wanneer ik dat doe. Het interesseert me niet direct of de rest van de wereld mij verkeerd acht om het feit dat ik me aangetrokken voel tot vrouwen van begin twintig; ik maak me alleen maar druk om wat jij van me denkt. Ik wil je met niets dan respect behandelen; je verdient niets dan rechtschapenheid. En wat kan ik als klant tegen je zeggen, waardoor je mij niet gaat zien als een geriaat met een stijve? Want zo is het niet – oprecht niet. Als ik jouw leeftijd had, zou ik niet rusten tot je met me uitging. Nu zal ik slechts berusten.

Ik weet niets van je, behalve waar je werkt. En je naam, als de naam die op je borst gespeld zit klopt. Een borst waar dankzij het unisex poloshirt van je werkgever geen oordeel over te vellen is, maar waar ik niets dan perfectie bij fantaseer; zoals we allemaal het ongeziene met perfectie completeren. Perfectie die wel zichtbaar is in je gezicht, blanker dan de meeste in de zomer, omlijst door een ovaal van prachtig ravenzwart haar. Een gezicht waaruit twee donkere en vriendelijke ogen de wereld in kijken. Een gezicht met een lieflijk neusje en een mond die lief kan kozen, en die de tederste liefkozingen verdient.

In de tijd dat ik nog verliefd werd op romanpersonages, viel ik als een blok voor Thura. Haar heb ik altijd voorgesteld met jouw uiterlijk. Wellicht dat ik mij daarom tot jou voel aangetrokken. Thura, de krachtige burgerdochter in een matriarchale maatschappij een kroonprins waardig. Thura en Christian, zij die het land Thule redden. Ach, Lodewijk, zag je in mij maar een Felix. Lees je graag? Ik wel; het is een verrijkende bezigheid.

Terwijl jouw ranke handen mijn avondeten bij elkaar rapen, wordt je van de sokken gelopen door een collega met haast. Op dat moment zie ik een glimps van een lief karakter. Je vergeeft hem met een glimlach, en krijgt prompt een verontschuldiging terug. Op dat moment overweg ik dit alles op een briefje te schrijven en achter te laten. Jouw naam op de buitenkant zodat je het vindt, lang nadat ik vertrokken ben. Je verdient het om te weten dat je niet ongezien blijft; je bent opgemerkt en gewaardeerd. Dat wil ik je laten weten.

Zonder dat je weet dat het van mij komt, uiteraard. Want ik heb het lef niet om je aan te spreken.

12 december – alweer een staking


, ,

Geachte ministers Slob en Van Engelshoven, geachte Minister President Rutte,

Waar moet ik 12 december a.s. met mijn kind naar toe? Kan ik die afgeven bij het Ministerie van Onderwijs, zodat zij een dagje op hem passen? Het is immers jullie verantwoordelijkheid de leraren zodanig te betalen dat ze blijven werken. Ik betaal immers belasting – ik betaal jullie salaris – zodat jullie kunnen regelen dat mijn kind naar school kan… Jullie verzaken jullie taken hierin, waardoor jullie mij met een probleem opzadelen – een probleem waar ik jullie voor betaal om het op te lossen.

Zelf ben ik docent op het mbo, en vind dat ik – voor het werk dat ik verzet – prima betaald wordt, ook al zit ik nog onderaan de schalen. Toch steun ik de staking van de onderwijzers in het primair onderwijs van harte. Niet omdat ik denk dat ze meer betaald moeten krijgen voor de hoeveelheid werk die ze verzetten, maar omdat ik van mening ben dat Nederland – dat prat gaat op haar kenniseconomie – mee moet met de landen om zich heen. Wij moeten – als het even kan – harder groeien in ons onderwijs dan de rest van Europa. De kwaliteit moet omhoog.

Het verstandigste doel, vooralsnog, lijkt me om een lichtend voorbeeld te volgen. Het lijkt me onverstandig om als land opnieuw het wiel uit te vinden, ook al kan onze trots daar slecht tegen. Het Finse onderwijssysteem levert volwassenen af die beter geschikt zijn om te functioneren in de maatschappij (en dus op de arbeidsmarkt) dan vrijwel ieder ander onderwijssysteem in de wereld. Kortom, het lijkt mij dat we naar een Fins systeem toe moeten – en laten we dan gauw beginnen met het onderwijs voor het onderwijzend personeel.

In Finland heeft elke docent, vanaf de kleuterschool, minimaal een universitair Master’s diploma. Ze moeten dit zo goed hebben gedaan, dat ze toegang hebben tot een doctoraalprogramma. Daar moeten we naar toe; daar moeten we voor werken. Maar de eerste stap is daar geld voor vrijmaken. Als je in Nederland een universitair Master hebt, ben je wel gek om voor de kleuterklas te gaan staan. Niemand die je vertrouwt (je eigen werkgever niet eens, die wil dat je alles vast legt en registreert zodat je tot over je oren in de administratie zit), maar erger nog, niemand die je fatsoenlijk betaalt! Met een universitair Master, als je dan per se het onderwijs in wil, kun je eigenlijk alleen terecht op de middelbare scholen.

Laten we nou eens beginnen om geld vrij te maken, zodat de docenten in het primair onderwijs minder hoeven te werken; zodat zij op korte termijn tijd vrij hebben om zich bij te laten scholen. Zodat we een jaar of tien de tijd hebben om de opleidingen tot docent in kwaliteit op te schroeven, zodat een kleuterjuf een universitair Master heeft. Laten we zorgen dat tegen die tijd – op de langere termijn dus – er geld beschikbaar is zodat een baan als kleuterjuf financieel ook interessant is voor iemand die een universitair Master heeft.

Kortom: laten we onze kenniseconomie veilig stellen. Laten we ervoor zorgen dat de kennis die in ons land is, een voortrekkersrol houdt in de wereld – ook in de toekomst. Laten we daar vandaag mee beginnen, en de eerste stap is geld beschikbaar maken. Geld, voor opleidingen voor onze opleiders, en geld voor tijd om die opleidingen te volgen.

Doet u dat alstublieft. Dan hoef ik geen belasting te betalen terwijl mijn kind niet naar school kan. Dan hoef ik geen dag vrij te vragen omdat er verder niemand op mijn kind wil passen, want ik neem aan dat ik hem niet, dinsdag 12 december a.s., bij het Ministerie van Onderwijs kan laten.

Met vriendelijke groet,
Ben Trein

5 oktober 2017 – landelijke staking

Op 5 oktober 2017 staken de lagereschooldocenten in Nederland. De school waar mijn kinderen naar toe gaan heeft aangeboden met de lokale buitenschoolse opvang te communiceren zodat wij tegen betaling de kinderen daar kunnen stallen. Doe het niet. Ik zal uitleggen waarom.

Ik steun deze staking van ganser harte. Niet omdat ik per se vind dat docenten meer moeten verdienen. Nee, ik vind het van bijzonder groot belang dat wij als land fors investeren in onze scholing, en in die van de volgende generaties. Scholing, vanaf de eerste groep. Ons onderwijs ontwikkelt zich namelijk langzamer dan de andere landen nabij de top. Voor je het weet lopen we achter de feiten aan.

Finland – ja, altijd weer Finland – scoort zo goed, uiteindelijk, omdat er geld beschikbaar is. Geld om mensen met twee master-diploma’s voor de kleuterklas te zetten. In Finland zwermen grote bedrijven om de scholen heen in de hoop dat ze een docent weg kunnen peuteren, omdat die zulke speciale vaardigheden hebben. Bij ons probeert het rijk docenten uit bedrijven te peuteren omdat er te weinig docenten zijn. Wij moeten naar het Finse systeem toe; dat moet het doel zijn. Van kleutermeester tot docente voor VWO-6, iedereen zou uiteindelijk twee master-diploma’s moeten hebben. En daar moet eerst geld voor komen, dan pas kan het doel bereikt worden. Eerst de baan aantrekkelijk maken voor mensen die na het VWO nog 6 jaar gestudeerd hebben, dan pas eisen dat die er ook komen.

Ik steun deze staking van ganser harte, en roep op om massaal deel te nemen. Iedereen met kinderen op een basisschool zal die kinderen 5 oktober ergens onder moeten brengen. Betaal niet extra voor de buitenschoolse opvang; dat is alleen maar goed voor de economie, en dat zet geen extra druk op het rijk. Nee, in plaats daar van neem vrij. Vertel het management dat je niet kunt komen omdat er gestaakt wordt; dat je niet kunt komen omdat het onderwijs beter moet. Of neem de kinderen zonder waarschuwing mee naar je werk, en leg uit waarom ze die dag aanwezig zullen zijn: er wordt gestaakt, het onderwijs moet beter, en er is verder nergens waar de kinderen kunnen blijven. Vooral mensen met banen bij het rijk zouden dit moeten doen – zo zal er landelijk gevoeld worden dat niet alleen de docenten vechten voor een beter salaris, maar dat wij bereid zijn te vechten voor beter onderwijs.

Trump and Thaksin

In the West everything seems to happen a decade later than in Asia. Why don’t we learn from Asia’s mistakes?

Is it me, or does Trump’s ascension to the throne show scary similarities with Thaksin’s rise to power, way back when? I spot three C’s:

– Cronyism: Thaksin gave his relatives posts at ministries and in the police force. Trump gives his son in law an important advisory role.

– Conflict of interest: Thaksin gave his company to his driver. Trump gives his to his sons.

– Corruption: Thaksin allegedly came to power through massive vote buying, and… Well, let me not make a full list of Thaksin’s corruption charges; it would be too long. Trump has quite a list too. Think about the problems at Trump University, and about the fact that the Trump Foundation broke federal tax law.

The similarities don’t end there, and I fear that more similarities will show as time goes by… So a decade after Thailand learnt the hard way that a corrupt megalomaniac businessman isn’t the ideal leader of the country, the USA votes one in power. Interesting how that happens.

Which reminds me of two decades ago. In 1997, Asia suffered a massive credit crisis. The Japanese economy was rock bottom, and all of Asia followed. Also Thailand had a huge credit crisis, and some unfinished buildings from that time still stand. A decade later, in 2008, the West suffered the same fate. There are not that many unfinished megastructures here, but we had a credit crisis nonetheless.

The West seems to follow Asia by a decade. Isn’t that an unfamiliar idea? We no longer lead the world. Asia does (China does). Thailand now has a fairly benevolent military dictatorship (criticism possible). China has a planned economy – still. Japan I know little about, but seems to be doing well. South Korea has an impeached president (or prime minister?)… Which of these will America have adopted in a decade?



, , , ,

Jesus has helped me heat my home.

I heat my home in a rather medieval way – with a wood-fire in a metal container. It’s a rather sophisticated metal container that heats the house more efficiently than just any random box. It even has a window through which you can see the fire consuming the wood. This has made for many a romantic evening, but that’s beside the point.

This morning, I attempted to make a fire. It’s December, which is the cold season where I live, so making a fire is part of my morning routine – complete with getting dressed and making breakfast, and consuming the latter.

For the first time in quite a while, the first attempt failed. The match ignited the newspaper in the stove, but somehow the subsequently lit cardboard box failed to ignite the wood I’d stacked on top of it. So, somewhat annoyed with myself, I tried a second time. I didn’t wait around to see what would happen. Mornings can be busy, you know. I went to do something else, planning to come back in a minute to add wood to the new fire.

A few minutes passed, and I went back to the stove, only to find a dark window – not the fire I expected. The window was so dark that I knew the whole thing to be filled with smoke. I muttered to myself:

“Jesus, still nothing?”

At that moment, something sparked inside and all the smoke went up in flames, before going out of the chimney. And that finally ignited the wood; so I put some more in. I’m now typing this in a comfortable room…

God is everywhere, and Jesus has helped me heat my home. Thank heavens; if I were so inclined, I’d be religious now. Unfortunately for the church, I do believe in coincidence. Do you?

North Dakota Access Pipeline


Deze meme heb ik op Facebook en Twitter geplempt. Ik heb het zelf niet zo op memes, maar deze boodschap vond ik wel belangrijk. Het probleem met memes is dat ze zo suggestief zijn, zonder werkelijk substantieel iets te zeggen. Daarom hier wat achtergrondinformatie.

This post is in Dutch, as I’m trying to explain to the Dutch that the problem around NoDAPL isn’t just an American problem; it’s global.

North Dakota Access PipeLine of #NoDAPL

In het heel kort: anno 2016 vindt de Amerikaanse regering het nog steeds nodig om nieuwe oliepijpleidingen aan te leggen. Daar heb ik sowieso problemen mee, want waarom investeer je nu nog in een doodlopende industrietak? Investeer je geld in de toekomst! Olie is zó twintigste eeuw!


Bron: de Huffington Post

Maar goed, dat doen ze. Vervolgens plannen ze die pijp vlak langs een stad – Bismarck – waar 90% van de bevolking blank is. De mensen in de stad protesteren bij de regering, en vervolgens wordt de leiding gepland dwars door het Sioux territorium. In 1853 is dit territorium aan de Sioux van Standing Rock gegeven als privé bezit. De pijpleiding moet nu over een rivier heen, en dwars door een belangrijk archeologisch gebied. De rivier brengt drinkwater bij de Standing Rock Sioux, en aan miljoenen mensen stroomafwaarts. Nou hoeft dat geen probleem te zijn, als er de afgelopen jaren niet al honderden lekkages zijn geweest in de Dakota’s met andere pijpleidingen. Mensen vertrouwen het niet meer – terecht.
Dus zijn de Standing Rock Sioux gaan protesteren – zonder gehoor te krijgen. Pas toen ze massaal voor de bull-dozers gingen liggen (en staan) kwam er een reactie. Ga maar op Twitter zoeken naar #NoDAPL, en de meest geweldige foto’s van politiegeweld krijg je te zien. Mensen die vreedzaam protesteren tegen een oliepijpleiding over hun eigen in privé bezit land, worden met rubber kogels en groot machtsvertoon weggejaagd.
Het is overigens in de rechtbank bewezen dat het bedrijf dat de pijplijn aanlegt geen vergunning heeft gekregen om op het land van de Standing Rock Sioux te komen. Lees meer hier. Tresspassing heet zoiets in het Engels, en dat mag niet. Laat staan om iets te bouwen op grond waar die je niet bezit.
Uiteindelijke verantwoordelijke voor deze situatie is inderdaad de regering van de Verenigde Staten. Er is ondertussen een gerechtelijk bevel gekomen – zo heb ik begrepen – om opnieuw naar de pijpleiding te kijken. Dit is goed nieuws, maar in Amerika is groot geld nog altijd erg machtig. En als je denkt dat het echt slechts een Amerikaans probleem is, lees dan de meme nog eens – en de rest van deze post.

Wie betaalt, bepaalt

De infographic hier links (klik op de tekst van de bron, en je kunt een grotere variant vinden met meer Engelse uitleg) laat zien wie er allemaal geld stopt in de bedrijven die ruim 10 miljard dollar investeren in de aanleg van deze pijpleiding. En hieruit blijkt dat het niet exclusief een Amerikaans probleem is. Natuurlijk, uiteindelijk beslist de Amerikaanse regering dat hij er komt. Natuurlijk ligt de pijpleiding op Amerikaans grondgebied. Maar vergis je niet, er wordt ook Nederlands geld in geïnvesteerd. Ons geld wordt dus gebruikt om historisch belangrijke gronden van de Standing Rock Sioux te verwoesten. Ons geld wordt dus gebruikt om een oliepijpleiding door een rivier te leggen die van levensbelang is voor de Standing Rock Sioux. En wij kunnen aan onze banken het signaal afgeven dat wij van dit gedrag niet gediend zijn: ga weg bij deze twee banken. Laat ze niet langer je geld beheren! Als er massaal klanten weglopen, dan wordt het duidelijk dat wij respectvol om wensen te gaan met mensen – ook al wonen ze aan de andere kant van de planeet. Als er massaal klanten weglopen, dan wordt het duidelijk dat wij niet langer in fossiele brandstoffen willen investeren omdat het niet de energiebron van de toekomst is. Het is een doodlopend spoor. Mensen die na 2000 geboren zijn zullen het meemaken dat de olie op is. Waarom dan nu nog investeren in grote nieuwe pijpleidingen? Dat is toch gewoon dom.
Daarnaast is investeren in fossiele brandstoffen anno 2016 niet meer moreel aanvaardbaar. Het is al lang niet meer controversieel dat het verbranden van fossiele brandstoffen op termijn het leven van de mens op deze planeet onmogelijk maakt. Je kunt het toch niet aan je kinderen en kleinkinderen uitleggen, terwijl ze liggen te sterven door gebrek aan voedsel, (schoon) water en schone lucht, dat je wist dat dit zou gaan gebeuren, en je toch geld hebt gestoken in fossiele brandstoffen? Ga weg bij deze twee banken, en laat ze weten dat wij eisen dat er leven op aarde mogelijk is ná fossiele brandstoffen.

Welke banken dan?

Kijk dan even boven naar de meme. Allereerst: De ING. Deze investeert rechtstreeks $248.353.779 in de Dakota Access – het constructiebedrijf. ING betaalt mee aan deze onmenselijke behandeling met – uiteindelijk – ontmenselijking van de planeet als uitkomst.
Via twitter kan je een reactie van de bank vragen. Dit gaat het makkelijkste via @ING_News. Dan wordt je verwezen naar deze website, waar in principe op staat dat ‘wij ons goed hebben laten informeren, en opnieuw onderzoek laten doen of alles volgens de wet gebeurd. Als dat zo is, gaan wij er vrolijk mee door’. De vraag blijft alleen, naar welke wetgeving kijk je? Naar de Amerikaanse wetgeving, is natuurlijk geen slechte om naar te kijken aangezien het op Amerikaans grondgebied gebeurd. Maar zoals @C_Madijsen stelt, de huidige gang van zaken breekt tal van internationale verdragen, zoals de mensenrechten, UN Indigenous Rights, Treaty rights en het International Climate Agreement!
Dus mijn en uw boodschap aan het ING zou moeten zijn: trek het geld terug! Er wordt wellicht niet illegaal gehandeld volgens de Amerikaanse wetgeving, maar er wordt wel degelijk immoreel gehandeld, en in strijd met verschillende internationale verdragen. Is het geld de goede naam van de bank wel waard?

En dan is er de ABN AMRO. Die pakken het anders aan. Die investeren slechts $45 miljoen in Energy Equity Transfer, een dochter van Energy Transfer, het bedrijf dat de zaken regelt voor Dakota Access. Het gaat dus om heel weinig geld, al zijn er dagen dat ik het niet heb. ABN AMRO reageert ook netjes op Twitter, zonder naar een website te verwijzen.Wanneer ik hen vraag waarom ze in #NoDAPL investeren, dan zeggen zij:
“Dat doen wij niet, wij investeren alleen in Energy Equity Transfer.”
Ik: “Nee, maar ETE (en hun moederbedrijf) regelt wel alles voor Dakota Access.”
Zij: “Wij kijken naar elk bedrijf of zij voldoen aan ons duurzaamheidsbeleid. Als dat niet zo is, dan gaan wij met hen in gesprek.”
Ik: “Zijn jullie nu in gesprek met ETE?”
Zij: “Over die gesprekken gaan wij niks zeggen, dat is bedrijfsgeheim.”
Ik: “Ik vroeg niet wat er gezegd werd. Ik wil weten of het binnen jullie beleid past om zaken te regelen voor Dakota Access.”
Zij: “Wij investeren niet in Dakota Access.”
Ik: “Nee, maar wel in ETE. En die regelen van alles voor Dakota Access.”
Zij: “Wij kijken naar elk bedrijf of zij voldoen aan ons duurzaamheidsbeleid. Als dat niet zo is gaan wij met hen in gesprek.”
Ik: “En is betrokkenheid van ETE bij Dakota Access volgens jullie duurzaamheidsbeleid?”
Zij: “Als er aanleiding is om dit te denken zullen wij stappen ondernemen.”
En toen werd het zo circulair, dat ik er niks meer op kan zeggen. Ik heb betere dingen te doen.
Dus onze oproep aan ABN AMRO zou ook moeten zijn: trek het geld terug! Jullie investeren dan niet direct in Dakota Access, de bedrijven waar jullie mee zaken doen zijn er wel intensief bij betrokken. Doe het niet. Gooi je naam niet te grabbel. En belangrijker nog: zorg dat je je acties uit kunt leggen aan je kleinkinderen. Ook als zij sterven van de honger.

Ik ben al jaren geen klant meer bij ING, en nooit bij ABN AMRO geweest. Als ik dat wel was, zou ik nu per direct mijn rekening(en) stopzetten. En ik roep eenieder met een hart op om dit ook te doen. Laat de Sioux van Standing Rock nu niet stikken. Laat je eigen kinderen en kleinkinderen niet stikken! Investeer in een bank die investeert in de toekomst. Nieuwe technologieën hebben we hard nodig. Die investeringen zijn hard nodig. Boycot ING en ABN!

Ondertussen heb ik nog een website gevonden die hiertegen protesteert: Krapuul!